نقشه ترسناک بلژیک برای ایران!

تیم ملی بلژیک که بین سال‌های 2018 تا اوایل 2023 صدرنشین رنکینگ فیفا بود، جام جهانی 2026 را در شرایطی آغاز کرد که در رتبه نهم جهان قرار داشت، اما کسب پیروزی مقابل ایران در دیدار آینده می‌تواند دوباره شرایط آنها را بهتر کند.

شاگردان رودی گارسیا پیش از شروع مسابقات، کرواسی را با نتیجه 2 بر صفر و تونس را با برتری قاطع 5 بر صفر شکست داده بودند و سرمربی فرانسوی در هر دو مسابقه با استفاده از آرایش‌های متفاوت، انعطاف تاکتیکی تیمش را به نمایش گذاشت. با این حال، شیاطین سرخ در نخستین بازی خود در جام جهانی برابر مصر به تساوی یک بر یک رسیدند و حالا خود را برای دیدار حساس یکشنبه شب برابر ایران آماده می‌کنند.

یکی از مهم‌ترین ویژگی‌های بلژیک تحت هدایت رودی گارسیا، قابلیت تغییر ساختار بدون تغییر در اصول اصلی بازی است. او مقابل کرواسی از سیستم 1-2-4-3 استفاده کرد و برابر تونس آرایش 1-3-2-4 را به کار گرفت تا نشان دهد تیمش می‌تواند بسته به شرایط مسابقه، چهره‌های متفاوتی به خود بگیرد.

در زمان دفاع، بلژیک با استفاده از سیستم سه دفاعه به ساختار 1-4-5 تبدیل می‌شود. وینگ‌بک‌ها به خط دفاع اضافه می‌شوند و بازیکنانی مانند کوین دی‌بروینه و ژرمی دوکو عقب‌تر می‌آیند تا فشردگی لازم در میانه زمین ایجاد شود، اما آنچه بیش از همه در شیوه دفاعی گارسیا جلب توجه می‌کند، نحوه هدایت پرس است.

بلژیکی‌ها معمولا تلاش می‌کنند حریف را به سمت یک جناح مشخص هدایت کنند. مهاجم مرکزی با بستن مسیرهای پاس، صاحب توپ را مجبور به بازی در یک سمت زمین می‌کند و سپس با فشار هماهنگ وینگ‌بک‌ها و هافبک‌ها، شرایط برای توپ‌گیری فراهم می‌شود. همین شیوه در دیدار دوستانه برابر کرواسی بارها جواب داد و بلژیک موفق شد 40 بار مالکیت توپ را از حریف پس بگیرد.

در برخی لحظات، به ویژه هنگام پرس در میانه میدان، آرایش تیم به 3-2-5 تغییر پیدا می‌کند و ژرمی دوکو در کنار مهاجم نوک قرار می‌گیرد تا فشار از خط اول آغاز شود. در پرس‌های شدیدتر در یک‌سوم هجومی نیز تمامی گزینه‌های کوتاه حریف بسته می‌شود و تیم مقابل ناچار به ارسال توپ‌های بلند خواهد شد. مهاجم نوک با قطع مسیر پاس به دروازه‌بان، نقش کلیدی در شروع این فشار ایفا می‌کند و هافبک‌های مرکزی نیز با حمایت نزدیک، مانع گردش آسان توپ می‌شوند.

اما انعطاف بلژیک تنها به فاز بدون توپ محدود نمی‌شود. در زمان مالکیت، رودی گارسیا از روش‌های متنوعی برای پیشروی استفاده می‌کند. او اعتقاد دارد به جای یک پاس مستقیم و پرریسک، استفاده از دو پاس کوتاه‌تر می‌تواند مالکیت مطمئن‌تر و پیشروی روان‌تری را به همراه داشته باشد.

در بسیاری از مواقع، آمادو اونانا بین دو مدافع میانی عقب می‌آید و به ساختارسازی از عقب زمین کمک می‌کند. این حرکت باعث می‌شود مدافعان کناری در مناطق بالاتر مستقر شوند و کوین دی‌بروینه نیز با عقب آمدن به خط میانی، گزینه‌های بیشتری برای گردش توپ ایجاد کند. در چنین شرایطی، شکل تیم عملاً به 3-4-3 تبدیل می‌شود.

لئاندرو تروسار معمولا در نیم‌فضاها بازی می‌کند و همین مسئله به مدافع راست اجازه می‌دهد عرض زمین را تامین کند. در سمت مقابل، ژرمی دوکو اغلب نزدیک خط کناری باقی می‌ماند تا از مهارت بالای خود در موقعیت‌های تک‌به‌تک استفاده کند. به همین دلیل، مدافع چپ وظیفه متفاوتی برعهده می‌گیرد و با حرکت به داخل زمین، نقش معکوس را ایفا می‌کند.

دوکو بارها با توانایی بالای خود در دریبل‌زنی، چند مدافع را به سمت خود کشانده و فضاهای ارزشمندی را برای هم‌تیمی‌هایش ایجاد کرده؛ در چنین شرایطی، مدافع چپ یا یکی از بازیکنان اضافه‌شونده می‌تواند از فضای خالی استفاده کند و موقعیت گل بسازد.