بیرانوند و بقیه دلشکستهها جوابشان را در «آینه» جستوجو کنند!
حرفهای علیرضا بیرانوند در برنامه میثاقی بار دیگر باعث واکنش منفی فوتبالدوستان شد.
پریشب در رسانه ملی و به دلگرمی میثاقی، علیرضا بیرانوند تا توانست ابراز ناراحتی و گلایه کرد! او که اصرار داشت جهان به تیم ملی ایران افتخار کرده و شبکههای خارجی گفتهاند باید مجسمه بازیکنان ایرانی را ساخت، نتیجه گرفت ما محبوب خارج بودیم اما در داخل ما را کوبیدند و تاکید موکد کرد از این بابت خیلی دلخور است.
عمده حرفهای بیرانوند در این برنامه دیکته و توجیه بود؛ اینکه از موضع بالا و طلبکارانه با همه حرف بزنی و خود را قهرمان بپنداری و مردم را مواخذه کنی که چرا آنطور که انتظار داری مورد حمایت و تمجید واقع نشدهای یا مجسمهات را نساختهاند، بیش از آنکه حاصل ذهنیت شخص علیرضا بیرانوند باشد، حاصل دکترین و نگاهِ از بالا به پایین امیر قلعهنویی، فدراسیون فوتبال و سایر مدیران و مسئولان است. به طور طبیعی هر مجموعه شبیه مدیر و هر خانواده شبیه پدر میشود و از مدیریت مهدی تاج و امیر قلعهنویی نباید توقعی جز ژست هومن افاضلی یا بیان علیرضا بیرانوند داشت.
اما یک نکته خطاب به شخص بیرانوند که ترجیعبند حرفهایش تکرار این ادعا بود که ما خوب بودیم اما دستاوردها و موفقیتهای ما را ندیدند و کوبیدند؛ کاش بیرانوند دلخوری خود را در خلوتش و از آینه میپرسید! اینکه سهم او و همبازیان، مربیان و مدیران تیم ملی در ایجاد این شکاف و چنین حجمی از نارضایتی چه و چهقدر بوده؟ با آن بسیج همگانی صداوسیما و فدراسیون فوتبال در حمایت از تیم ملی، اگر واقعا تعداد و صدای منتقدان کم بود که باید وسط کف و سوت طرفداران گم میشد! وقتی از اعتراضها و انتقادها گلایه میکنی، اول این سوال برایت ایجاد نمیشود که چرا اینهمه مخالف و معترض داری؟!
در این شکافی که بین تیم ملی و فوتبالدوستان افتاده، هر چقدر هم که بخواهیم مقابل دوربینها حقیقت را انکار کنیم، آفتاب پشت ابر نمانده و سهم هر طرف معلوم و مشخص است. برای حل یک مشکل، قدم اول آن است که آن را بپذیریم، بعد برای حلش بکوشیم.
دیدگاهتان را بنویسید