ویژه دربی پایتخت
روایت یک آشوب بیسابقه؛ بازخوانی حواشی جنجالیترین دربی تاریخ در سال ۱۳۷۳
۳۰ دیماه ۱۳۷۳؛ تاریخی که در تقویم فوتبال ایران با واژه «جنجال» گره خورده است. دربی ۳۸ پایتخت در ورزشگاه آزادی، در حالی که میرفت تا به یکی از پرهیجانترین بازیهای دهه هفتاد تبدیل شود، ناگهان به صحنه نزاعی تنبهتن، هجوم تماشاگران و در نهایت یک تعطیلی تلخ و تاریخی بدل شد.
بازی تا دقایق پایانی با تساوی ۲ بر ۲ در جریان بود؛ پرسپولیس ابتدا با گلهای فرشاد پیوس و بهزاد داداشزاده پیش افتاد، اما استقلال با گلی از روی نقطه پنالتی توسط صادق ورمزیار و سپس گل ادموند اختر، بازی را به تساوی کشاند. التهاب در زمین و مدرجها به اوج رسیده بود تا اینکه در دقیقه ۸۸، جرقهای نامبارک تمام باروت حساسیت بازی را منفجر کرد.
درگیری فیزیکی شدی بین امیر قلعهنویی، کاپیتان وقت استقلال، و مجتبی محرمی، ستاره متعصب پرسپولیس، کنترل مسابقه را کاملاً از دست داور احمد ابهران خارج کرد. با بالا گرفتن نزاع در میان بازیکنان دو تیم، تماشاگران خشمگین به درون چمن هجوم آوردند و داور چارهای جز نیمهکاره رها کردن بازی ندید.
فردای آن روز، کمیته انضباطی فدراسیون فوتبال آراء سنگین و بیسابقهای صادر کرد. بازی با نتیجه ۳ بر صفر به سود استقلال اعلام شد و احکام محرومیتهای طولانیمدت، دامن ستارههای مطرح آن دوران را گرفت؛ مجتبی محرمی با ۳ سال محرومیت سنگینترین تاوان را داد، احمدرضا عابدزاده و رضا شاهرودی هر کدام با محرومیتهای چند ماهه روبهرو شدند و بازیکنانی چون امیر قلعهنویی و محمود فکری نیز بینصیب نماندند.
ابعاد و ترکشهای اجتماعی و امنیتی این مسابقه چنان وسیع بود که مسئولان وقت تصمیم گرفتند بازی برگشت را فرسنگها دورتر از پایتخت، در ورزشگاه آزادی بندرعباس و در فضایی کاملاً سرد، امنیتی و تقریباً بدون حضور تماشاگران برگزار کنند. دربی ۳۸ تنها یک رقابت ۹۰ دقیقهای نبود، بلکه به نقطهای تاریک و آموزنده در تاریخ دربیهای تهران تبدیل شد که تا سالها سایهاش بر تقابلهای سرخابی سنگینی میکرد.
دیدگاهتان را بنویسید