لرزه بر اندام رئیس فدراسیون‌های «کار نکن»!

پرونده بازی‌های آسیایی ناگویا برای کاروان ایران با یک پله صعود نسبت به دوره گذشته و افزایش قابل توجه تعداد مدال‌های طلا بسته شد، اما عملکرد کاروان ایران را نمی‌توان تنها با این دو شاخص ارزیابی کرد. کاروان ایران با کسب ۱۹ مدال طلا، ۱۸ نقره و ۱۵ برنز در جایگاه ششم قرار گرفت، در حالی که در هانگژو با ۱۳ طلا در رده هفتم ایستاده بود. به این ترتیب ایران نسبت به دوره قبل ۶ طلا بیشتر گرفت و یک پله نیز در جدول مدالی صعود کرد. در بخش زنان نیز ایران با کسب سه مدال طلا، بهترین عملکرد خود از نظر تعداد طلای زنان در بازی‌ها را ثبت کرد.

در کنار این موفقیت‌ها، همه رشته‌ها مطابق انتظار ظاهر نشدند. در برخی رشته‌ها نتیجه به‌دست‌آمده با سابقه، ظرفیت یا هدف‌گذاری انجام‌شده فاصله داشت و همین موضوع باعث شد کارنامه کاروان، با وجود افزایش طلاها، بدون نقطه ضعف نباشد و به گفته وزیر ورزش، با توجه به وعده‌ها و ظرفیت ورزش ایران، نتایج راضی‌کننده و کافی نباشد.

فوتبال، تیروکمان، دوچرخه‌سواری، جوجیتسو، MMA، اسکیت، گلف، جودو، اسکواش، تنیس، هندبال، ترای‌اتلون (سه‌گانه)، سوارکاری، بدمینتون، شنا، شیرجه و واترپلو، بادبانی و موج‌سواری رشته‌هایی بودند که در بازی های آسیایی مدال نگرفتند که البته برخی از آنها برای نخستین بار اعزام می‌شدند و انتظار چندانی از آنها نبود اما از برخی دیگر انتظار مدال می‌رفت.

تیراندازی، شمشیربازی و قایقرانی (کانو و کایاک) هم از جمله رشته‌هایی بودند که فقط یک برنز نوبرانه بدست آوردند و نتوانستند به نتایج مورد انتظار دست پیدا کنند.

حال با بسته شدن پرونده رقابت‌ها، فدراسیون‌هایی که پیش از بازی‌های آسیایی برای کسب مدال وعده داده بودند، باید درباره نتایج به‌دست‌آمده پاسخگو باشند؛ موضوعی که احمد دنیامالی، وزیر ورزش و جوانان، نیز در صحبت‌های خود بر آن تأکید کرده است.

دنیامالی برخلاف بسیاری از مدیران که پس از پایان مسابقات معمولاً تنها روی موفقیت‌ها تمرکز می‌کنند و برای دوره مدیریت خود دستاوردسازی می‌کنند، اعلام کرد انتظار او از ورزش ایران بیش از این است. او پیش از این هدف ایران در ناگویا را کسب ۲۵ مدال طلا عنوان کرده بود و حالا تأکید دارد که ورزش ایران می‌توانست نتیجه بهتری بگیرد.

دنیامالی در خصوص عملکرد کاروان ایران در ناگویا گفت: "یک مدیر اگر به وضع موجود راضی باشد مطمئن باشید در آینده پیشرفت نمی‌کند. من اوایلی که مسئولیتم را شروع کردم در مورد مدال بازی‌های آسیایی از من سوال شد گفتم ظرفیت ۲۵ مدال طلا را داریم. دختران کاتای ما باید طلا می‌گرفتند. اگر مقداری دقت می‌کردیم نتیجه می‌داد. در این دوره کار ویژه‌ای روی دختران کرده بودیم. ۳۰ درصد از کل مدال کاروان را زنان گرفته‌اند اما قابل دفاع نیست. زنان ۱۲ مدال نقره و برنز گرفته‌اند که نصف آن را باید مدال طلا می‌گرفتند. تصورم این بود که زهرا کیانی و ناهید کیانی با سابقه‌ای که داشتند جزو طلایی‌ها باشند."

دنیامالی در صحبت‌های خود همچنین به عملکرد رؤسای فدراسیون‌ها اشاره کرد و گفت: "در این بی پولی به رییس فدراسیون پول و امکانات بدهی و بعد هم برود و مدال نگیرد. من روز اول گفته‌ام رییسی که قول ندهد را قبول نمی‌کنم. ۹۰ درصد منابع فدراسیون‌ها توسط دولت تأمین می‌شود و باید پاسخ دهند. دولت حق دارد و باید تشکر کنم که با وجود شرایط جنگی کمبودی نداشتیم. بعضا می‌بینم که برخی دوستان در مورد IOC هراسی و فدراسیون جهانی هراسی می‌گویند. به دوستان گفتم این ها را کنار بگذارند. اولین چیزی که در منشور فدراسیون‌های جهانی مهم است احترام به قوانین ملی کشورها است. عموما به جمع‌بندی رسیدیم که سوء مدیریت باعث حیف شدن می‌شود که باید جلوی آن را بگیریم. "

وزیر ورزش همچنین در مورد روسای فدراسیونها ادامه داد: " سازوکار پاسخ دهی را باید فراهم کنیم. باید به مجامع احترام بگذاریم. مجامع باید بالنده شوند. مجامع اگر می‌بینند که من رییس فدراسیون درست کار نمی‌کنم مجمع فوق‌العاده بگذارند و من را بازخواست کنند تا توضیح دهم؛ یا قانع می شوند یا مثل مجلس استیضاح می‌کنند. ما تعارف نداریم. من راه قانونی را بلدم و به همه رییس فدراسیون‌ها گفته‌ام. با وجودی که در کار خیلی جدی‌ام اما با هم رفیقیم. از فدراسیون‌هایی که تلاش کنند تقدیر می‌کنیم و کمکشان می‌کنیم اما در مورد فدراسیون‌هایی که در کارها موفق نیستند، دنبال لاپوشانی نیستیم. در حقیقت هر چند که برخی محدودیت‌های قانونی داریم اما این نیست که دستمان بسته باشد. بعضا برخی از روسا دلخور هم شده‌اند اما گفته‌ام پای تعلیق هم می‌ایستم. اگر رییس فدراسیونی کارش را درست انجام ندهد راه آن را به لحاظ حقوقی هم بلدم که فدراسیون جهانی حرفی نزند."

 با این شرایط به نظر می‌رسد روسای فدراسیون‌های کم کار یا ناموفق باید نگران صندلی خود باشند؛ صندلی که بعضا سالها روی آن نشسته‌اند اما دستاورد چندانی برای ورزش ایران نداشته‌اند.