پیامی از مریخ به جنگ ایران و آمریکا

 در ادامه واکنش‌های جامعه ورزش ایران به خصوص ورزشکاران هندبالیست کشور نسبت به جنایات آمریکایی-صهیونی، فاطمه مریخ، بازیکن تیم ملی هندبال بانوان نیز در گفت و گویی این حملات را محکوم کرد و با دلی شکسته اما پر امید از حال و هوای این روزهای خود سخن گفت.

مریخ که یکی از ستاره های تیم ملی هندبال بانوان در جریان موفقیت های بزرگ سال های اخیر بوده، صحبت‌های خود را با بیان احساس خود بعد از شنیدن خبر آسیب جدی به فدراسیون، خانه هندبال و کمپ تیم های ملی هندبال در جریان حملات اخیر آغاز کرد و گفت: «سال‌هاست که هندبال برای من فقط یک ورزش نیست؛ بخشی از زندگی، هویت و نفس من است. هر بار که قدم در سالن می‌گذاشتم، حس حضور در خانه‌ای امن در رگ‌هایم می‌دوید. در آنجا یاد گرفتیم چگونه باید بجنگیم، چگونه در اوج خستگی لبخند بزنیم و چگونه از دل سختی‌ها، امید بسازیم.»

ملی پوش هندبال ایران در خصوص لحظه مواجهه با تصاویر خرابکاری‌های دشمن در ساختمان فدراسیون و خانه هندبال افزود: «اما امروز که چشمم به تخریب‌های صورت گرفته در آن محل افتاد، انگار بخشی از خاطراتم زیر آوار فرو ریخت. ساختمانی که امروز هدف قرار گرفته است، فقط یک مکان اداری یا ورزشی نیست؛ خانه‌ای است که عرق‌های جوانان این سرزمین در آن جاری شد. جایی که با اشک و لبخند پیش رفتیم، افتخار آفریدیم و تاریخ هندبال را نوشتیم. دیدن چنین صحنه‌ای، دل هر کسی را می‌لرزاند. ولی حقیقت این است که دشمن نمی‌داند ما را با ویرانی دیوارها نمی‌توان درهم‌شکست. ما همان خانواده‌ای هستیم که با عشق زاده شدیم و با ایمان ادامه می‌دهیم. خانه شاید اندکی تخریب شده باشد، اما قلب ما پابرجاست.»

مریخ در ادامه صحبت‌های خود را با طرح یک سوال از مجامع بین‌المللی و حقوق بشری ادامه داد: «من یک پرسش دارم: در کدام قانون، در کجای وجدان بشری نوشته‌اند که ورزشگاه، بیمارستان یا مدرسه باید هدف قرار گیرد؟ این‌ها جنایاتی آشکارند، لکه‌ی سیاهی بر پیشانی کسانی که از حقوق بشر دم می‌زنند و هر روز بر زخم بی‌گناهان نمک می‌پاشند.»

او در پایان ضمن محکوم کردن این جنایات افزود: «اقدامات آمریکا و رژیم صهیونیستی علیه مردم بی‌دفاع، نشان از درماندگی آن‌ها در برابر بیداری و مقاومت ملت ما دارد. وقتی جوان ایرانی با دست‌های خسته‌اش دوباره می‌سازد، یعنی ایمان زنده است. روح ملت ما را نه بمب نابود می‌کند و نه تحریم؛ چون ریشه این مردم در عشق، در ایمان و در همدلی است. ما ورزشکاران هندبال ایران، با تمام توان ادامه می‌دهیم. از ویرانی، عزم می‌سازیم و از درد، قدرت. دنیا باید بداند: هندبال ایران زنده است، چون ما زنده‌ایم؛ ایستاده، مقاوم و پر امید.»