پرسپولیس چرا و چطور برد؟ نیمکت، مخرج مشترک دلایل برد!
در روز دوم هفته اول لیگ ۲۶ پرسپولیس با قاطعیت ۳ امتیاز را از قزوین به تهران آورد. حتی اگر سه مدعی دیگر در روز نخست پیروز نشده بودند، باز مهدی تارتار تحت فشار بسیاری بود تا قدم اول را محکم برداشته و جای پای خود را در تیم بزرگ سفت و محکم کند. برای او تنها برد کافی نبود، باید برچسب مربی دفاعی را هم از چهرهاش میکَند!
پرسپولیس به لطف اعتبار و پیشینه، بازی را برتر و با حمله آغاز کرد و با گلهای زودهنگام، اختیار و ابتکار عمل را در زمین به دست گرفت و در تمام طول مسابقه تیم برتر زمین بود. در این مسابقه تارتار ترکیبی تهاجمی به زمین فرستاد و با گذشت یک ساعت از بازی، با سه تعویض همزمان سایر نیروهای تهاجمیاش را هم به میدان فرستاد تا نشان دهد به برتری دوگله قانع نیست.
همین میل وافر به پیروزی و دستور بازی رو به جلو -حتی در خانه حریف و حتی در بازی اول- از سرمربی به بازیکنان تسری یافت و دلیل عمده برد پرسپولیس شد. تیمی که درون زمین آشکارا اتکا روی سمت چپ خود داشت، جایی که ابوالفضل جلالی محور حملات بود و مجید عیدی در دفاع راست بیشتر میماند تا به دفاع کمک کند. در خط هافبک نیز محمد عمری در چپ، بیشتر بازیسازی میکرد و محبی در راست، بیشتر برای ضربهزنی مترصد فرصت بود. در نیمه دوم نیز تیکدری و شهرآبادی به زمین آمدند (جای محبی و خدابندهلو) و حتی کاپیتان دوم تیم -یعنی علیپور- نیز تعویض شد که فصل قبل در ۵ هفته نخست، تنها گلزن قرمزها بود! به به جای او لطیفیفر جوان به میدان آمد تا ثابت شود دیگر هیچ بازیکنی نقطه اتکای مربی در پرسپولیس نیست. خریدهای تازهوارد همگی خوب بودند و خیلی زود شخصیت برنده و روح برتریطلب تیم بزرگ را به خود گرفتند.
اما تمام این نکتهها -که قطعا همگی در پیروزی پرسپولیس تاثیر داشتند- یک مخرج مشترک داشت؛ اگر بازیکنان تازهوارد خوش درخشیدند، اگر بزرگی چون علیپور تعویض میشود، اگر همه در انجام وظایف خود موفق میشوند، همه و همه به دلیل داشتن یک نیمکت قوی و در نهایت یک اسکواد رقابتی است. مربی وقتی میتواند به این راحتی دست به تغییر بزند که خیالش از بازیکنان روی نیمکت راحت باشد. بازیکنانی که به زمین رفته بودند، خوب میدانستند که یک مدعی گردنکلفت روی نیمکت، آماده و منتظر نشسته تا با اشاره سرمربی، جای آنها را بگیرد. اگر محبی و عمری در دو سمت خط میانی خوب بودند و گل زدند، به خاطر این بود که اسم بزرگ اورونوف را در کمین پست خود میبینند! دیدیم که هر دو تعویض شدند و محمودی -پدیده فصل قبل که با تیم ملی به جام جهانی رفت- و تیکدری، با آن توانمندی در امور تهاجمی، به زمین آمدند که هیچکدام برای نیمکتنشینی در پرسپولیس نیستند! در سمت چپ هم جلالی تا مصدومیت، کامل بازی کرد اما تارتار در تمام بازیهای پیشفصل یک جوان را فیکس بازی داد تا یاغی گمان نکند به اعتبار حضور در استقلال و بازی در جام جهانی، بدون جایگزین است!
مسلما این نیمکت نزدیک به نفرات اصلی و این فضای رقابتی در پرسپولیس -که هیچ بازیکنی بیرقیب نیست- وجه مشترک تمام دلایل برتری فنی، روحی و تاکتیکی قرمزها برابر شمس آذر بود.
دیدگاهتان را بنویسید